Asrın Sorusu: GEZGİN Kimdir?

Siz de doğal olarak, "Eee, nerede bu senaryo yazma projesi" diyorsunuz.

Ben de diyorum ki, "Bu projenin baştan savma olmasını istemiyorum. İşlemeye değer bir fikir bulmaya çalışıyorum. Bu da vakit alıyor. O yüzden biraz gecikme var."

Ama demediğim şey, şu anda daha önceden başlamış iki projenin bilinçaltı enerjimi halihazırda emiyor olduğu. Bunlar belirli bir olgunluğa ulaştıklarında (ki eli kulağında), bilinçaltı, enerjisini bizim projeye yönlendirecektir. (Sıkıysa yapmasın. Dağıtırım valla...)

* * *

O vakte kadar kendimden biraz bahsetmem gerekiyor...

(Ad, adres, telefon verecek değilim herhalde! Ne tür filmlerden ve neden bunlardan hoşlandığımdan bahsedeceğim.)

Yan taraftaki profilimde de görülebileceği gibi en temelde üç film türünü seviyorum: bilimkurgu, aksiyon, ve romantik komediler. Neden, bilmiyorum. Ama tahminde bulunabilirim:

Bilimkurgu çocukluğumdan beri hoşuma gidegelmiştir. İçinde yaşadığımız gerçeklikten sıkılan her ademevladı gibi ben de ya geleceğe ya da geçmişe yönelecektim. Her ne kadar kaliteli tarihi filmleri de sevsem de (Spartaküs, Hamlet, Gladyatör, Son Samuray, Kurtlarla Dans, vb.), bu asla ve asla bilimkurguya olan tutkumla yarışamaz. Geleceğin nasıl olacağını hayal ve tahmin etmek, geçmişe hülyalı bir özlem (nostalji) duymaktan çok daha fazla heyecanlandırıyor beni. Neticede geçmiş, geçmiştir. Değiştirilemez. Ama gelecek, fırsatlarla ve olasılıklarla doludur. Herhalde bu yüzden geleceği daha çok seviyorum. (Bilimkurgu türü, asla ve asla çiçek-böcek-elf'lerle dolu fantastik filmlerle karıştırılmamalıdır. Fantastik filmler imkansız şeyleri anlatır, bilimkurgu filmler ise şimdi olmasa bile gelecekte olabilecek şeyleri anlatır.)

Aksiyon filmlerine olan düşkünlüğümü ise, bu şehir hayatının bizi yaşamak zorunda bıraktığı bu sıkıcı ve boğucu hayata olan bilinçaltısal tepkimle açıklayabiliyorum. Bizi "şehir fareleri"ne dönüştüren bu rezil hayattan (dikkat: hayatın kendisi rezil değil, bu versiyonu berbat) iki saatliğine de olsa kaçış sağladıkları için, aksiyon filmlerinin hemen her türünü severim. Aksiyon filmlerindeki kaçma kovalamacayı, bireyin toplumla olan çatışmalı ilişkisine benzettiğimi daha önce söylemiştim. Eh, ben de bu kovalamacadan kendime düşen payı almış durumdayım. Bu nedenle aksiyon aşkım bitecek gibi değil.

Romantik komediler ise bana, hayatı tekrar sevdiren filmler. Aslında içerik olarak bilimkurgu filmlerinden daha gerçekdışı olan bu filmleri izlemek bende acayip bir rahatlama yaratıyor. İnsana "saf aşkın" gerçekten de var olabileceği hissini veriyorlar, en azından iki saatliğine. Ben de bu uyuşturucu hissini seviyorum, ne yapayım :)

* * *

"Ee, bize ne bundan?" diyebilirsiniz.

Şundan size ne: İnsan ancak bildiği türden ("janr") ürün verebilir. Kurallarına, prensiplerine hakim olmadığınız türlerde iyi ürün (burada senaryo) veremezsiniz. Nokta.

Bu yüzden sevdiğiniz bir (ya da birkaç) tür belirleyin ve o türü olabildiğince iyi öğrenmeye çalışın. Benim sevdiğim türler bunlar. Ve bu türlerdeki en önemli eserlerden en uyduruk olanlara kadar yüzlerce film seyretmişimdir. Sadece seyretmekle kalmamış, bunların kuramını da yapmışımdır. Bilimkurgu geleneklerini, aksiyon klişelerini, ya da romantik komedi kurallarını bilirim.

Demem o ki, bulacağım fikir bu türlerden birinden olacak. Aklıma bir "suç", bir "tarihi film" ya da bir "dram" konusu gelirse bile yazmam. En azından burada yazmam. İleride bu konuda kendimi daha geliştirebilirim diye sadece bir kenara not ederim.

* * *

Lafın kısası şu: Hangi tür içinde yazacağınızı belirlemek aslında işinizi büyük ölçüde kolaylaştırır. Siz de kendi senaryonuzu yazmaya başladığınızda bu belirlemeyi yapıp o türe hakim olmaya çalışın. Zira, o türe, sizin sandığınızdan çok daha hakim bir seyircinin karşısına çıkacaksınız. Bunu unutmayın.